முன்னெல்லாம், முற்றத்துப் பந்தலில் சிரிக்கிற மல்லிகைப்பூ வாசமும், வாசல் திண்ணைக்கருகில் கட்டிக்கிடந்த வெள்ளாட்டுக்குடும்பத்தின் வித்தியாச வாசனையும் தோற்றுப்போக, வட்டிலில் முல்லைப்பூச் சுடுசோற்றில் புத்துருக்கு நெய்யும் மத்தியானத்து சாம்பாருமாய் ஆச்சி பிசைந்துகொண்டுவருவதற்குள் ஆளாளுக்கு கையை நீட்டிக்கொண்டு காத்திருப்பார்கள் பேரப்பிள்ளைகள்.
கையில், சின்ன உருண்டையாய்ச் சோறுவைத்து, அதன்மேல் கத்திரிக்காய் வதக்கலைக் கூடவைத்து ஆச்சி கொடுக்க, அதற்கு அதிகப்படி சுவைசேர்க்கும் தாத்தா சொல்லுகிற அந்தக்காலத்துக்கதைகள். எட்டத்தில் திண்ணையிலிருந்து இதையெல்லாம் கவனித்தபடி,கண்ணால் சாடைகாட்டித் தங்களுக்குள் பேசிச் சிரித்துக்கொள்வார்கள் அப்பாவும் அம்மாவும்.
உண்டபின் சிறிதுநேரம், விடுகதையும் வேடிக்கையுமாய்க் கழிய திண்ணைக்காற்றில் அன்னையில் மடியிலேயே உறங்கிப்போகும் ஒரு பிள்ளை. இன்னுங்கொஞ்சம் கதைசொல்லு தாத்தா என்று கன்னத்தைப்பிடித்துக்கொஞ்சும் இன்னொரு பிள்ளை. மண்ணிலொரு வீடுகட்டி சின்னக்குரலில் தனக்குத்தானே கதைசொல்லும் இன்னொரு பிள்ளை. இதையெல்லாம் ரசித்தபடி அங்கே, கன்னக்குழியோடு வெள்ளி நிலாவும்கூட வேடிக்கைபார்த்துக்கொண்டிருக்கும்.
சின்னத்திரையைப் பார்த்தபடி சோற்றுத்தட்டை அளைந்துகொண்டிருந்த தன்னுடைய பேத்தியிடம் சண்முகம் தாத்தா இதையெல்லாம் சொல்லச்சொல்ல, தொணதொணக்காம சும்மாயிருக்கமாட்டியா தாத்தா என்றபடி தன்னுடைய தட்டைத்தூக்கிக்கொண்டு தள்ளிப்போய் உட்காந்து, சீரியல் விளம்பரத்தில் சிரித்தபடி லயித்துப்போனது குழந்தை.
